Poza byciem lekarzem i filozofem, Carl Gustav Carus był niemieckim malarzem epoki Romantyzmu. W dużej mierze samouk, swoje uznanie dla malarstwa krajobrazowego zdobył podczas licznych podróży po Europie – w tym Francji, Włoszech, Szkocji i Anglii.
Widok Zatoki Neapolitańskiej został namalowany, kiedy Carus przebywał w Castel dell'Ovo, zamku położonym nad Zatoką Neapolitańską we Włoszech. Wydaje się dość oczywiste to, że Carus musiał być owładnięty romantycznym entuzjazmem, kiedy malował to dzieło. Obraz został namalowany tak, by mieć uczucie, jakbyśmy stali w jego pokoju i patrzyli przez częściowo otwarte drzwi. Widzimy samotną gitarę, cień padający ponad drzwiami, zamglony niebieski krajobraz w oddali i otwarte drzwi, co naprawdę daje widzowi wciągającą perspektywę i wywołuje uczucia, które Carus chciał nam przekazać. Mroczne, słabo oświetlone pomieszczenie wydaje się być symbolicznym przeciwieństwem wobec nieskończoności krajobrazu za drzwiami. Stawia nas na krawędzi przygody w morskiej scenerii. Jego emocje związane z pięknem tego krajobrazu są oczywiste, ponieważ sam autor tak podsumował ten widok - jako niebieski dystans.
- Alexander Smith