Edward Okuń (1872–1945) był malarzem i ilustratorem, którego twórczość pozostawała pod silnym wpływem młodopolskiego symbolizmu. Mieszkał we Włoszech przez ponad 20 lat. W 1921 roku osiadł w Warszawie, gdzie został wykładowcą Akademii Sztuk Pięknych. Malował poetyckie pejzaże, portrety i fantastyczne kompozycje, które charakteryzowała wyrafinowana dekoracyjność. We wczesnych pracach stosował secesyjną stylistykę i szeroką gamę barw, potrafiącą sugestywnie oddać efekty świetlne. Kobiety na jego portretach to istoty tajemnicze i uwodzicielskie.
Ten obraz pochodzi ze schyłkowego okresu twórczości artysty. Przedstawia Pałac Lubomirskich w Warszawie, który spłonął we wrześniu 1939 roku w wyniku niemieckich bombardowań na początku II wojny światowej. W dobrym stanie zachował się jedynie jego klasycystyczny portyk kolumnowy, wsparty na arkadach. Zapadający zmierzch i krwawe smugi światła na ciemnym niebie podkreślają dramatyzm wrześniowej klęski Polski.
Dzisiejsze dzieło prezentujemy dzięki Muzeum Warszawy.
P.S. Jeśli macie ochotę na więcej sztuki w swoim życiu, zobaczcie proszę nasze biurkowe i ścienne kalendarze DailyArt na 2022 rok tutaj!
P.P.S. Ten pałac nie był jedyną stratą w sztuce podczas II wojny światowej. Tutaj możecie przeczytać o 10 najważniejszych arcydziełach utraconych podczas wojny!